บทที่ 178

บทที่ 178

"คุณ! ทำไมคุณถึงไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ!"

จิ้นอี้ชะงักงันไปชั่วขณะ แก้มเนียนแดงระเรื่อขึ้นในพริบตา หัวใจปั่นป่วนวุ่นวายไม่เป็นสุข

เธอทำอะไรไม่ถูกพยายามจะใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตรงนั้น แต่ทว่ามือกลับแข็งค้างอยู่กลางอากาศ

เธอกำลังทำอะไรอยู่?

สติหลุดไปแล้วหรือไง?

ประกายความงุนงงวาบขึ้นในแววตาของลู่เหิง

จิ้นอี้ผุดลุกขึ้นยืนพรวด สายตาจับจ้องอยู่กับพื้น "ฉันรอคุณอยู่ข้างล่างนะ"

พูดจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปโดยที่ก้าวเท้าซ้ายและมือซ้ายพร้อมกัน

ลู่เหิงจ้องมองแผ่นหลังที่วิ่งหนีตายของเธอ พอละสายตาคืนมาก็มองไปยังแก้วน้ำใสบนโต๊ะ ลูกกระเดือกขยับไหวพร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ