บทที่ 177

บทที่ 177

จิ้นอี้จ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเขา ขมวดคิ้วเอ่ยถาม "บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

ว่าแล้วก็ทำท่าจะเดินเข้าไปตรวจสอบว่าบนตัวเขามีบาดแผลตรงไหนบ้าง

ลู่เหิงส่ายหน้า "ฉันไม่ได้บาดเจ็บ"

"แต่สีหน้าของคุณซีดเซียวมากนะ" หัวคิ้วที่ขมวดแน่นของจิ้นอี้ยังคงไม่คลายออก "เถาวัลย์จอมมารในร่างกายของคุณไม่ได้ รับการรักษามานานมากแล้วนะ"

ลู่เหิงหาที่นั่งลงตามอำเภอใจ ไขว่ห้างประสานขา ดวงตากวาดมองปราดมายังจิ้นอี้ จากนั้นก็วางมือซ้ายพาดไว้ตรงขอบโซฟา

ท่าทีเช่นนี้ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร

จิ้นอี้ทำหน้าเอือมระอาเดินเข้าไป นั่งลงข้างกายเขา ปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือของเขา พอรวบรวมกลุ่มหมอกจางๆ ขึ้นมาได้สายหนึ่ง ก็ถูกดูดกลืนหายไปจนหมดเกลี้ยงในพริบตา

จิ้นอี้ปรายตามองเขาแวบหนึ่งอย่างหงุดหงิด