บทที่ 170

บทที่ 170

ดวงจันทร์เต็มดวงที่เคยสว่างไสว บัดนี้ถูกกลืนกินช้า ๆ ด้วยเงาทึบสีดำสนิท

เงานั้นราวกับรอยแยกอันลึกล้ำในห้วงอวกาศ กลืนกินทุกแสงสว่างจนหมดสิ้น

ท่ามกลางเงาที่แผ่ขยายออกไป ดวงดาวรอบด้านต่างพลอยสูญเสียความเปล่งประกาย ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิดลงอย่างหนักหน่วง ก่อนที่เงาร่างมหึมาเหล่านั้นจะหยุดนิ่งลงในที่สุด

พวกมันไม่ใช่แค่หยุดพัก แต่ถูกม่านพลังดวงดาวสีส้มสุริยากั้นขวางเอาไว้ภายนอก สิ่งมีชีวิตบนพื้นดินต่างรู้สึกราวกับถูกห้วงลึกจ้องมอง ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ท่านผู้เฒ่าอี้แทบจะไม่ต้องคิดเลย เขาอุ้มจิ้นหว่านหว่านขึ้นมาแล้ววิ่งตรงไปยังห้องพักทันที

ซู่หลี่ที่อยู่ด้านหลังรีบเร่งตามมาติด ๆ

อีกด้านหนึ่ง ขณะที่สัตว์อสูรอวกาศโจมตีม่านพลังดวงดาว จิ้นอี้ก็กระอักเลือดออกมาคำโตโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้คนทั้งร่างมึนงงไปหมด