บทที่ 155

บทที่ 155

"เขาบอกว่าเขามาตามหาฉัน แต่พอมองดูในตอนนี้แล้ว เขาไม่ได้มาตามหาฉันหรอก แต่ใช้ฉันเป็นสะพานเพื่อตามหาคุณต่างหากล่ะ" จิ้นอี้เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมากะทันหัน

ตามหลักการแล้ว อีกฝ่ายเป็นกุนซือดาวของดาวอารยธรรมระดับห้า ตัวเธอที่เป็นเจ้าดาวอารยธรรมระดับสองตัวเล็ก ๆ พอเจอเข้าก็น่าจะต้องคอยปรนนิบัติรับใช้ด้วยความนอบน้อมไม่ใช่หรอกหรือ?

ใครจะรู้ว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นผลลัพธ์เช่นนี้

แม้ว่าเรื่องนี้จะมีต้นเหตุมาจากลู่เหิงก็เถอะ ทว่าหากเขามาไม่ทันเวลาล่ะก็ วันนี้เธอคงได้ไปยมโลกแน่แล้ว

ความรู้สึกของจิ้นอี้ซับซ้อนยิ่งนัก

ลู่เหิงขมวดคิ้วมุ่น "ผมจะชดเชยให้คุณเอง"

จิ้นอี้มองไปยังเขา บางทีอาจเป็นเพราะร่างกายไม่ได้ทรมานเขาแล้ว ใบหน้าหล่อเหลานั้นจึงไม่ซีดเซียวอีกต่อไป แต่กลับค่อย ๆ มีเลือดฝาดสุขภาพดีเปล่งประกายขึ้นมา