บทที่ 154

บทที่ 154

ร่างของลู่เหิงพุ่งทะยานออกไปดั่งสายลม สีหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำ นิ่งงันทอดมององครักษ์เงินไหลทั้งสองร่างที่อยู่เบื้องหน้า

"ขอโทษด้วย ฉันมาสาย"

ใบหูของจิ้นอี้ขยับเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอก็เอ่ยถามออกไปอย่างหยั่งเชิง "ลู่เหิง?"

ลู่เหิงตอบกลับในทันที "อืม ฉันอยู่ตรงนี้"

จิ้นอี้ผ่อนลมหายใจออกด้วยความโล่งอก

ทว่าเธอยังไม่ได้สั่งให้องครักษ์เงินไหลถอยออกไปในทันที แต่ใช้วิธีเปิดช่องว่างเล็กน้อย เมื่อยืนยันแน่ชัดแล้วว่าภายนอกคือลู่เหิงจริง ๆ เธอถึงได้สั่งให้องครักษ์เงินไหลถอยออกไปจนหมด

"เขาทำเธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

ลู่เหิงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลานั้นปกคลุมด้วยความอับทึบ ราวกับท้องฟ้ามืดครึ้มก่อนพายุฝนจะโหมกระหน่ำ