บทที่ 153

บทที่ 153

ลู่เหิงผุดลุกขึ้นยืนในทันที ก้นบึ้งนัยน์ตาราวกับห้องเก็บน้ำแข็ง "ความกล้าช่างเพิ่มขึ้นมากนัก ไปดูกันหน่อยซิ"

หลุยส์ก้มหน้าลง ในใจช่วยภาวนาให้ท่านผู้เฒ่าอี้อย่างเงียบ ๆ

มาก็มาแล้ว ไฉนเลยยังกล้าไปล่วงเกินคนที่อยู่ในดวงใจของเจ้าดาวได้เล่า?

………

หน้าทำเนียบเจ้าดาว

ควันหลงจากดินปืนตลบอบอวล ผู้คนหลายสิบชีวิตถือปืนเลเซอร์รุ่นล้ำสมัย ลำแสงเลเซอร์ถักทอจนกลายเป็นตาข่ายแห่งความตาย พุ่งเข้าใส่ชายชราผู้นั้นอย่างบ้าคลั่ง

ชายชรามองปืนเลเซอร์ในมือของพวกเขาแล้วแค่นั้นเสียง "ใช้อาวุธของดาวโซเรนเซนมาจัดการกับตาแก่สินะ?"

เผชิญหน้ากับการระดมยิงด้วยความรุนแรงระดับนี้ ชายชรากลับทำราวกับตนเองอยู่นอกเหนือเหตุการณ์ ยืนหยัดนิ่งสนิทไม่ไหวติง