บทที่ 152

บทที่ 152

จิ้นอี้ไอเบาๆ "ใครบอกว่าเธอเป็นโรคขี้โรคกันล่ะ? เธอแค่โดนพิษต่างหากเล่า ไม่ได้ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิดสักหน่อย"

"ฉันแค่รู้สึกว่า..."

"ดาบเล่มนี้เหมาะกับเธอมาก ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงเลยนะ"

เธอรีบเอ่ยอธิบาย ดวงตาคู่นั้นที่ปกติมักจะสงบราบเรียบพลันเกิดระลอกคลื่นไหวราวกับสายลมพัดกวาดผ่าน

ทว่าไม่นานก็กลับคืนสู่ความสงบตามเดิม

ลู่เหิงหลุดหัวเราะเบาๆ ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงคลึงเล่นครั้งแล้วครั้งเล่า "อืม ฉันรู้แล้ว"

เมื่อจิ้นอี้เห็นสีหน้าของเขาไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ จึงแอบถอนหายใจโล่งอก

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในหัวถึงได้เอาแต่หวนนึกถึงคำพูดของฮาลิมาขึ้นมาได้

"นี่คือของขวัญวันวาเลนไทน์ที่มอบให้ท่านเหิงเหรอคะ?"