กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 123
จิ้นอี้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ในใจก็ยังคงโกรธอยู่ไม่น้อย
ทำไมเธอถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีความตั้งใจอยากจะตายรุนแรงขนาดนี้กันนะ ช่างน่าโมโหจนเหมือนเหล็กกล้าที่ไม่อาจตีให้เป็นดาบได้จริงๆ!
แต่อีกฝ่ายไม่ยอมเอ่ยปากพูดความจริงบางอย่างออกมา เธอก็ไม่ใช่คนหน้าหนาตื๊อซะหน่อย ในเมื่อเป็นเช่นนี้เธอก็จะไม่ไปยุ่งเรื่องชาวบ้านอีกแล้ว
จิ้นอี้ใช้ชีวิตออก กลับดึกตามปกติติดต่อกันหลายวัน ความเหนื่อยล้าในแต่ละวันทำให้เธอลืมเรื่องน่าหงุดหงิดนี้ไปเกือบหมด
จิ้นอี้กำลังควบคุมเครื่องจักรเพื่อดำนา ไม่ไกลนักฮาลิมาวิ่งกระหืดกระหอบมา "แย่แล้วค่ะท่านเจ้าดาว! คุณหนูน้อยร้องไห้งอแงไม่หยุดเลย ท่านรีบกลับไปดูหน่อยเถอะค่ะ!"
"ร้องไห้งอแงไม่หยุดอีกแล้วงั้นเหรอ?"