บทที่ 122

บทที่ 122

"แกสมควรตายเสียจริง"

"……"

นัยน์ตาเย็นเยียบราวน้ำแข็งคู่นั้นค่อยๆ แดงก่ำขึ้นทีละน้อย ราวกับปีศาจจากขุมนรก พุ่งเข้าตรึงลำคอของจิ้นอี้ไว้จนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ

บรรยากาศที่กดดันราวกับจะกลั่นตัวให้กลายเป็นความจริง เงียบสงบจนเหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นดั่งเสียงกลองรัว

หลังจากจิ้นอี้ได้สติกลับคืนมา เธอก็หัวเราะเบาๆ ออกมา "ฉันสมควรตายงั้นเหรอ? งั้นคุณลองพูดมาสิว่าทำไมฉันถึงสมควรตาย"

แววตาของเธอก็เย็นชาลงเช่นกัน กวาดมองไปยังชายที่กำลังเอนกายพิงอยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟยด้วยความเย็นเยือกที่สะท้อนเป็นรูปธรรม

สายตาประสานกัน ประกายไฟไร้รูปร่างปะทุระเบิดขึ้น ไม่มีฝ่ายใดถอยให้กันแม้แต่ก้าวเดียว

เดิมทีการทะลุมิติเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ ชีวิตก็มีความพลิกผันมากพออยู่แล้ว ตอนนี้ยังมายัดเยียดความผิดทั้งหมดลงบนหัวเธออีก ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง