บทที่ 124

บทที่ 124

หลุยส์ยังคงมีสีหน้าท้องผูกไม่เปลี่ยน จิ้นอี้เหลือบมองแวบหนึ่งโดยไม่ได้คิดจะเอาความอะไรกับเขา

"เปิดประตูเถอะ"

หลุยส์นำทางจิ้นอี้ไปยังห้องนอนของเหิง เมื่อผลักประตูเปิดออก สิ่งที่ปรากฏคือความมืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือของตัวเอง

จิ้นอี้หรี่ตาลง เดินตามแสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาจากด้านนอกเข้าไปข้างใน

หลุยส์ก้าวตามติดไปไม่ห่าง

จิ้นอี้เดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง ดวงตากวาดมองลงไปเบื้องล่างอย่างเรียบเฉย

เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ราวกับภาพวาดที่ถูกกาลเวลาหลงลืม

ผิวพรรณซีดเซียวราวน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว ทั้งเย็นเยียบและไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวา จนอดทำให้ผู้คนนึกเวทนาไม่ได้ หวั่นเกรงเหลือเกินว่าชีวิตอันเปราะบางนี้จะดับวูบดั่งเทียนยามต้องลมเมื่อใดก็ได้