บทที่ 44

บทที่ 44

จิ้นอี้ยังไม่กลับมาจนกระทั่งค่ำมืด จิ้นหว่านหว่านร้องไห้งอแงขึ้นมาทันที ไม่ไว้หน้าใครเลยสักนิด

ฮาลิมาลนลานทำอะไรไม่ถูก ปลอบอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นว่าคุณหนูน้อยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องเลยแม้แต่น้อย เธอจึงทำได้เพียงอุ้มแกไปตามหาจิ้นอี้

ฮาลิมาอุ้มเจ้าตัวเล็กเพิ่งเดินพ้นทำเนียบเจ้าดาวก็บังเอิญเผชิญหน้ากับคนผู้หนึ่งเข้าพอดี

ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างสบายอารมณ์ ทุกย่างก้าวราวกะเหยียบอยู่บนจังหวะจะโคน เปี่ยมด้วยความสง่างามและเยือกเย็น

เขาสวมชุดรบเฉพาะของหน่วยป้องกันดวงดาว ชุดเกราะสีเทาเงินเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงจันทร์ ราวกับสวมร่างด้วยหมู่ดาวทั้งผืน

ฮาลิมาหลบไม่พ้น จึงต้องกัดฟันเอ่ยเรียก "ท่านเหิง"

เหิงไม่แม้แต่จะชายหางตามองเธอ เดินตรงผ่านไปหน้าตาเฉย