บทที่ 43

บทที่ 43

จิ้นอี้ตรวจดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ผ่านไปไม่กี่นาทีจึงลุกขึ้นยืน "การเจริญเติบโตใช้ได้เลยทีเดียว แต่คุณภาพน่าจะสู้ชุดแรกไม่ได้"

ต้นมะเขือเทศต้นเล็กๆ ตั้งตระหง่านอยู่ ณ มุมที่แสงแดดสาดส่อง ลำต้นของมันแม้จะดูบอบบางแต่ก็เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

ใบสีเขียวซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ คล้ายกับร่มสีเขียวชอุ่มคันเล็กๆ คอยบังแสงแดดอันร้อนระอุ และทิ้งร่มเงาความเย็นสบายไว้ใต้ต้น

มั่วหลินกลับรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก "ขอแค่พวกมันสามารถติดผลได้ตามปกติก็พอแล้ว เราปลูกไว้ตั้งมากมายขนาดนี้ ปริมาณผลผลิตที่ได้ย่อมถือว่าน่าทึ่งมากเช่นกัน"

พูดตามตรงแล้ว เขายังรู้สึกเลยว่าสองเดือนกว่าที่ผ่านมานี้ช่างเหมือนกับความฝันเหลือเกิน

ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าฐานเกษตรกรรมแห่งนี้จะมีวันที่สามารถปลูกพืชผักผลไม้ได้กับเขาด้วย

นี่คือสิทธิพิเศษที่มีแค่ในดาวอารยธรรมระดับสามเท่านั้น! แต่พวกเขากลับทำมันสำเร็จจริงๆ!