บทที่ 45

บทที่ 45

เจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มราวกับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกใบนี้ เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น ใช้มือเล็ก ๆ โบกขึ้นลงไปมาไม่หยุดราวกับปีกนกตัวน้อยที่เพิ่งหัดบิน

ชายหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ใช้ขาข้างหนึ่งเขี่ยเธอเบา ๆ ให้ล้มคว่ำลงไปกับพื้นเป็นครั้งคราว และพอเธอพยายามดิ้นรนคลานลุกขึ้นมาได้ เขาก็เขี่ยให้ล้มลงไปอีก

ชายหนุ่มหรี่นัยน์ตาลง ท่าทางที่ดูไม่ใส่ใจนั้นราวกับกำลังหยอกล้อลูกสุนัขตัวหนึ่ง

ทุกครั้งที่ร่างของเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มกระทบเข้ากับพื้นแล้วส่งเสียงตุบอู้อี้ดังขึ้น เธอกลับอ้าปากหัวเราะคิก ๆ ออกมา ดูเหมือนเด็กโง่เง่าตัวน้อยไม่มีผิด

จิ้นอี้เกือบจะยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วหันหลังเดินหนีออกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ เจ้าตัวเล็กนี่ดันหัดพลิกตัวได้เสียแล้ว

"ฉันมารับหว่านหว่านกลับค่ะ"