บทที่ 38

บทที่ 38

จิ้นอี้หวนนึกถึงค่าจ้างของคนเหล่านั้นในฐานเพาะปลูก เดือนหนึ่งก็เท่ากับเงินค่าทาสคนหนึ่งแล้ว หรือบางทีอาจจะเทียบราคาของแตงกวาธรรมชาติหนึ่งผลไม่ได้ด้วยซ้ำ

ครั้งนี้เธอออกมาโดยกลัวว่าเงินจะไม่พอใช้ ตอนนี้ดูท่าแล้วต่อให้ซื้อทาสหนึ่งหมื่นคนก็ยังเหลือเฟือ

ข้าวของเครื่องใช้เหล่านี้ไม่เท่าเทียมกันจริงๆ เสียด้วย

จิ้นอี้คิดขึ้นได้ว่ายังมีเมืองอื่นที่ยังไม่ได้ไป จึงหันไปเอ่ยกับคนขายทาส "ฉันต้องการทาสห้าร้อยคน มีส่วนลดไหม"

"สะ... ห้าร้อยคนหรือ"

คนขายทาสเบิกตากว้างในทันที ลมหายใจถึงกับติดขัด "มี! ทางเรามี!"

จิ้นอี้ "แต่ฉันต้องการคุณภาพระดับนี้ทั้งหมด ห้ามขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย"

คนขายทาสกลัวว่าเธอจะหนีไปเสียก่อน ไหนเลยจะกล้าไม่รับคำ "ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!"