บทที่ 39

บทที่ 39

หลุยส์กวาดสายตาผ่านประกายแสงสีเขียวมรกตที่วาบผ่านก้นบึ้งนัยน์ตา ความเร็วของร่างนั้นรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด สามารถขวางกั้นฝูงชนที่พุ่งเข้ามาเอาไว้ได้อย่างแข็งขัน

หยาดโลหิตสีชาดสาดกระเซ็นย้อมผืนดินจนแดงฉาน ราวกับดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน งดงามเสียจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

เสียงโหยหวนดังระงมไปทั่วบริเวณ คละเคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือดสนิมเหล็กเข้มข้นที่อบอวลอยู่เต็มโพรงจมูก

หัวใจของจิ้นอี้เต้นระรัว

"ระวัง!"

ไม่รู้ว่าใครคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดถือพร้าเล่มโตพุ่งตรงเข้ามาฟันเข้าใส่ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างไร้ความปรานี

ท้องฟ้ามืดครึ้มทะมึน ร่างกายของเขาทั้งสูงโปร่งและบอบบาง ราวกับว่าเพียงแค่มีลมพัดมาวูบเดียวก็สามารถพัดเขาให้ล้มลงได้แล้ว

จิ้นอี้มองเห็นสีหน้าของเขาไม่ถนัด ในช่วงเวลาเป็นตายเท่ากัน สัญชาตญาณในร่างกายของเธอก็พลันตอบสนองทันที