บทที่ 37

บทที่ 37

ถนนทรัพยากรมนุษย์ของเมืองอู๋หยางเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแบบพังก์ไซเบอร์ สองข้างทางเรียงรายด้วยแสงไฟหลากหลายสีสัน เต็มไปด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัว

บริเวณปากทางเข้าแทบไม่มีผู้คน เมื่อกลุ่มของจิ้นอี้เดินทางมาถึงจึงตกเป็นเป้าสายตาของคนที่อยู่แถวนั้นทันที

พวกเขาช่างดูแปลกแยกไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เอาเสียเลย

จิ้นอี้ชี้ไปยังถนนเบื้องหน้า เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผู้บัญชาการมั่ว นี่หรือคือตลาดทรัพยากรมนุษย์ที่คุณบอก?"

คำว่าทาสขนาดมหึมาสะดุดตาเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีตัวอักษรทำนองนี้ปรากฏอยู่เกลื่อนกลาด

มั่วหลินใช้มือแตะจมูกเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อน "เส้นทางของกู้หย่วนเซินใช้การไม่ได้แล้ว หากพวกเราต้องการรับสมัครคนจำนวนมาก ก็เหลือแค่วิธีซื้อขายจากตลาดทาสนี่แหละครับ"