บทที่ 33

บทที่ 33

จิ้นอี้ก็ตกใจเช่นกัน ทว่าเสียงร้องไห้ของเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มในอ้อมแขนนั้นมีพลังทำลายล้างน่ากลัวยิ่งนัก ทำให้เธอต้องรีบหันไปปลอบโยนก่อนเป็นอันดับแรก

"คนเก่ง ไม่ร้องแล้วนะรู้ไหม"

ฮาลิมาเห็นว่าคุณหนูน้อยถูกทำให้ร้องไห้ ความหวาดกลัวที่มีจึงพลอยถูกกดทับไว้ชั่วคราว เธอเท้าสะเอวแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย "ท่านทำไมถึงเอ่ยไล่เด็กทารกแบบนั้นกันคะ! เกิดคุณหนูน้อยตกใจกลัวขึ้นมา ท่านเหิงเองเกรงว่าคงจะอธิบายไม่เคลียร์เหมือนกันกระมัง"

เหิงเพียงกวาดสายตาเย็นชาใส่แวบหนึ่ง ฮาลิมาก็พลอยติดอ่างขึ้นมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี เธอรู้สึกโกรธตัวเองเสียจริงที่เป็นมนุษย์จักรกลเหตุใดต้องมากลัวคนป่วยใกล้ตายด้วย ทว่าบรรยากาศรอบตัวของอีกฝ่ายกลับทำให้คนใจสั่นระทึกอย่างอดไม่ได้