บทที่ 17

บทที่ 17

ปล่อยให้เจ้าของร่างเดิมตายในสภาพที่อนาถขนาดนั้น แล้วเธอมีความแค้นเคืองอะไรนักหนากันแน่?

จิ้นอี้ไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จึงนึกไม่ออกจริงๆ ว่าตกลงแล้วเป็นใครที่ทำเรื่องนี้

ท่านผู้เฒ่าคุนได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่เคยเหี่ยวย่นอยู่แล้วก็ยิ่งยับย่นเข้าไปใหญ่ ราวกับผิวหนังของคนแก่ที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา

เดิมทีเขารู้สึกเพียงว่าจิ้นอี้ทำตัวไม่รักดี ปล่อยให้ดาวมู่หลานที่ดีๆ ต้องพังพินาศกลายเป็นสภาพนี้

ทว่าพอมาลองทบทวนดูอย่างละเอียดในตอนนี้ กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติจริงๆ

จิ้นอี้เอ่ยขึ้นต่อ "ถึงนิสัยฉันจะไม่ค่อยดี แต่ก็แทบไม่เคยผูกพยาบาทกับใครจนถึงขั้นนี้ หากคิดจะเล่นงานฉันให้ถึงตายไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่าคุนพอจะมีคนที่น่าสงสัยไหมคะ"

ท่านผู้เฒ่าคุนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา "ตาแก่ในใจไม่มีคนที่สงสัยหรอก ดาวมู่หลานเป็นเพียงดาวอารยธรรมระดับหนึ่ง แล้วใครจะมีปัญญาทำถึงขนาดนี้ล่ะ"