บทที่ 18

บทที่ 18

"1300 เหรียญหลงเฉิน! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!" ฮาลิมาอุทานด้วยความตกใจ

มั่วหลินเดินเข้ามาใกล้จิ้นอี้ น้ำเสียงผ่อนคลายลง "หลังจากนี้เธอวางแผนจะทำยังไงต่อ"

จิ้นอี้อมยิ้ม แสร้งทำเป็นลึกลับแล้วเอ่ยว่า "แผนน่ะมีอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่านายจะกล้าฟังหรือเปล่า"

มั่วหลินชะงักไป ในตอนนั้นเขายังไม่รู้ถึงความรุนแรงของปัญหา "มีอะไรที่ไม่กล้าฟังล่ะ คุณพูดมาได้เลย"

จิ้นอี้ยืนอยู่ท่ามกลางแปลงนา สายลมแผ่วเบาพัดเส้นผมที่แนบแก้วใบหน้าให้ไหวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่ดำสนิทลึกล้ำนั้นปรากฏให้เห็นวับแวม

"ฉันอยากขายต้นกล้าข้าวหญ้านกหนึ่งในสาม แล้วทุ่มกำลังทั้งหมดปลูกผักผลไม้"

"……"

มั่วหลินเกือบจะอยากหันหลังเดินหนี แต่คำพูดที่ตัวเองเพิ่งลั่นวาจาไปเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ เขายังรักหน้าตาตัวเองอยู่บ้าง