บทที่ 16

บทที่ 16

ทำเนียบเจ้าดาว

ท่านผู้เฒ่าคุนเดินไปหยุดอยู่หน้าหน้าต่างสูงจรดเพดาน ทอดมองโลกภายนอกด้วยความเหม่อลอย

ครู่ใหญ่ เสียงแหบแห้งถึงได้ดังขึ้นช้า ๆ

"ตาแก่คนนี้มองดูเธอเกิด มองดูเธอเติบโต และมองดูเธอค่อย ๆ กลายเป็นในแบบที่ฉันไม่อยากเห็น"

"เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยรู้ว่าความยากลำบากของชาวบ้านเป็นอย่างไร แม้กระทั่งหลังจากได้เป็นเจ้าดาวแล้ว เธอก็ยังคงทำตามอำเภอใจมาโดยตลอด"

"ฉันนึกว่าชีวิตนี้ของเธอคงเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว และดาวมู่หลานก็คงจะต้องเดินไปสู่ความล่มสลายเท่านั้น"

"คาดไม่ถึงเลยว่า..."

"วันนี้ฉันจะได้เห็นภาพที่เมื่อก่อนไม่กล้าแม้แต่จะเพ้อฝัน"

ท่านผู้เฒ่าคุนหันกลับมา กาลเวลาได้ทิ้งร่องรอยไว้บนตัวเขามากมาย เส้นผมขาวโพลน ชราภาพตามสังขาร