เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ภูเขาปลอมหรือ”
เจียงเยี่ยนอันขมวดคิ้ว รับจดหมายลับจากมือทหารสอดแนมมาทันที
เขามองเพียงสองแวบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“มิใช่ภูเขาปลอม แต่มีคนนำเมล็ดมันเทศของพวกเราไปที่เมืองหลวง คิดจะแย่งชิงความชอบไป”
“แย่งชิงไปหรือ” เจียงเสี่ยวหม่านเบิกตากว้าง “แม้แต่มันเทศพวกเขาก็ยังจะแย่งชิงอีกหรือ”
นั่วเป่ากอดถุงภูผาน้อยแน่น เอ่ยอย่างกระเง้ากระงอดว่า “มันเทศทุกคนช่วยกันปลูกนะ ไม่ยอมให้คนชั่วแย่งชิงไปหรอก”
เจิ้นกั๋วกงยื่นมือไปรับจดหมาย ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึม
“ที่เมืองหลวงมีขุนนางเกษตรถวายฎีกาแล้ว บอกว่าพวกเขาเพาะพันธุ์ธัญญาหารใหม่ที่ให้ผลผลิตต่อหมู่สิบหาบได้ ทั้งยังบอกว่าหมู่บ้านชิงซานเพียงแค่ได้รับคำชี้แนะจากราชสำนัก ถึงได้มีผลสัมฤทธิ์ในวันนี้”
โจวว่านเหนียนโมโหจนหนวดสั่นระริก
“ผายลม! ราชสำนักเคยชี้แนะพวกเราตั้งแต่เมื่อใด ตอนขุดคลองส่งน้ำพวกเขาอยู่ที่ใด ตอนบุกเบิกที่ดินรกร้างพวกเขาอยู่ที่ใด พอตั๊กแตนมา แม้แต่เงาของพวกเขาก็ยังไม่เห็นสักแอะ!”