กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จวนองค์ชายสองหรือ”
ชาวบ้านต่างมองหน้ากันไปมา
เจียงเสี่ยวหม่านได้สติก่อนใคร “พวกเขามิใช่ถูกขังไปแล้วหรือ”
“องค์ชายสองถูกกักบริเวณ ทว่าคนในจวนกลับมิแน่ว่าจะยอมถอดใจ” ลู่เฉินโจวเอ่ย “โดยเฉพาะขุนนางเหล่านั้นที่พึ่งพาเขาหาผลประโยชน์”
เจิ้นกั๋วกงพับจดหมายลับให้เรียบร้อย แล้วยื่นให้ขุนนางผู้ตรวจราชการ
“ดูท่าพวกเขามิใช่เพียงอยากแย่งชิงต้นกล้าพันธุ์ ทว่ายังคิดจะทำให้หมู่บ้านชิงสือกลายเป็นเนื้อติดมันชิ้นใหญ่ที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง”
หลิ่วหมิงเยวี่ยกลับจ้องมองจดหมายฉบับนั้นแล้วยิ้มออกมา
“พวกเขายิ่งร้อนรน ก็ยิ่งบ่งบอกว่ามันเทศปลอมในเมืองหลวงจะยื้อไว้ได้อีกไม่นาน”
เจียงเยี่ยนอันพยักหน้า “ขอเพียงพวกเราส่งของป่าชิงซานของแท้เข้าสู่เมืองหลวง ราษฎรได้ลิ้มลองย่อมรู้จริงเท็จทันที”
ผู้ตรวจราชการเกษตรหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าส่งมันเทศเข้าเมืองหลวงไปนิดหน่อย แล้วจะพลิกคดีได้หรือ”