กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พวกเขาคิดจะแย่งชิงซานซานหรือ”
นั่วเป่าเอ่ยถามคำนี้ ลานเรือนพลันเงียบสงัดลงทันใด
โจวว่านเหนียนตบโต๊ะผุดลุกขึ้น “ผู้ใดกล้า!”
“ขุนนางใหญ่ในเมืองหลวงขอรับ” องครักษ์เอ่ยเสียงเบา “ฎีกาส่งไปถึงเบื้องพระพักตร์แล้ว”
เจียงชิงซานสีหน้าเย็นชา “ของป่าคือสิ่งที่ชาวบ้านเก็บมาทีละตะกร้า เมล็ดพันธุ์คือนั่วเป่าพาทุกคนปลูกขึ้นมา น้ำพุวิญญาณยิ่งเป็นนางที่ช่วยออกมา พวกเขาเอ่ยคำว่าริบเข้าทางการเพียงประโยคเดียว ก็คิดจะเอาไปหรือ”
เสิ่นหลานจือตบดาบลงบนโต๊ะ
“พวกมันกล้ามา ข้าก็จะให้พวกมันรู้อะไรกันเรียกว่าริบเข้าทางการ”
ขุนนางผู้ตรวจราชการรีบเอ่ย “ฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป ฮ่องเต้ยังมิได้ทรงอนุมัติฎีกา”
“แต่พวกเขาหมายตาไว้แล้ว” เจียงเยี่ยนอันเอ่ยปาก “เรื่องนี้มิอาจพึ่งพาเพียงฮ่องเต้กดข่มไว้ ตราบใดที่หมู่บ้านชิงสือไม่มีกฎระเบียบของตนเอง วันนี้พวกเขาขอของป่าได้ พรุ่งนี้ย่อมขอเมล็ดพันธุ์ได้ วันมะรืนยังสามารถกล่าวได้ว่าทั้งหมู่บ้านล้วนเป็นของราชสำนัก”
เวินเฮ่อเหนียนมองเขาด้วยความชื่นชมแวบหนึ่ง “กล่าวได้ไม่เลว”