ตอนที่ 173 ซานซานล้มป่วย สัตว์นับร้อยต่างร้อนใจ

“ผู้ใดกำลังพูดอยู่”

ลู่เฉินโจวขวางอยู่เบื้องหน้านั่วเป่า กระบี่ยาวพาดขวางหน้าอก

ทว่าดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นกลับมิได้ขยับเข้าใกล้ต่อ

ทันใดนั้น เสียงสวบสาบพลันดังขึ้นรอบทิศทาง

ใบไม้ร่วงหล่นเกลื่อนเต็มพื้น

ป่าเขาที่แต่เดิมเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวา กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตาพวกเขา

ใบไม้ใบหนึ่งปลิวร่วงลงมาจากต้น ตกสู่กลางฝ่ามือของนั่วเป่า

บนใบไม้ปรากฏใบหน้าเหี่ยวย่นผุดขึ้นมา

“เจ็บ...”

นั่วเป่าย่อตัวลงทันใด “ใบไม้น้อย เจ้าเจ็บตรงไหนหรือ”