กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นั่วเป่าจะกลับเขา”
นั่วเป่ากอดถุงภูผาน้อย ยืนอยู่ภายในตำหนักบำรุงจิต ใบหน้าเล็ก ๆ ขึงตึงแน่นิ่ง
ฮ่องเต้เพิ่งฟื้น คลื่นลมการผลัดเปลี่ยนราชบัลลังก์ยังมิสงบ ขุนนางเต็มราชสำนักล้วนรอการตัดสินคดี ทว่าพอนางเอ่ยจบลงประโยคหนึ่ง ในโถงกลับไร้ผู้ใดกล้าคัดค้าน
เจิ้นกั๋วกงก้าวออกมาเป็นคนแรก “กระหม่อมขอคุ้มกันไปพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงชิงซานรีบเอ่ยตามติด “ข้าก็ไปด้วย”
เสิ่นหลานจือกุมมือบุตรสาว “แม่ไปเป็นเพื่อนเจ้า”
“เปิ่นหวังจะไป” จิ้งอ๋องมองไปยังลู่เฉินโจว “เจ้าอยู่ที่นี่”
ลู่เฉินโจวส่ายหน้าทันใด “เสด็จพ่อ ดวงตาค่ายกลในเขามีความเกี่ยวพันกับพิษเย็นในร่างของลูก ลูกต้องไปพ่ะย่ะค่ะ”
“เหลวไหล”
“เสด็จพ่อ หากผู้ใช้มนตร์ชั่วร้ายอาศัยพิษเย็นชักนำค่ายกล ผู้อื่นเข้าเขาไปรังแต่จะถูกมันชักจูงไปตามอำเภอใจ”