กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นั่วเป่า อย่าเข้าไป!”
ลู่เฉินโจวคว้าข้อมือของนั่วเป่าไว้แน่นหมับ
ภายในอุโมงค์ลับ เสียงเด็กร้องไห้ระงมดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า บีบคั้นหัวใจคนฟังยิ่งนัก เสิ่นหลานจือถูกบุรุษคลุมดำลากลึกเข้าไปด้านในสุด เศษผ้าที่อุดปากนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด นางส่ายหน้าอย่างสุดชีวิตเพื่อส่งสัญญาณให้นั่วเป่าอย่าได้เข้ามาใกล้
“ท่านแม่!”
นั่วเป่าร้อนใจจนน้ำตาไหลพราก “คนชั่วจับตัวท่านแม่ไปแล้ว!”
“ข้ารู้” ลู่เฉินโจวกดเสียงต่ำ “ทว่าอุโมงค์ลับสายนี้อาจเป็นกับดัก”
“เช่นนั้นก็ต้องช่วยท่านแม่นะ!”
“นั่วเป่า” เจียงชิงซานก้าวมาขวางหน้านางไว้ “พ่อของเจ้าจะเข้าไปเอง”
“ไม่ได้นะ!”
นั่วเป่าส่ายหน้าอย่างแรง “คนชั่วอยากให้นั่วเป่าเข้าไปคนเดียว ก็เพราะคิดจะหลอกนั่วเป่า หากท่านพ่อเข้าไป มันจะจุดไฟเผาท่านพ่อนะ”