เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ด้านนอกสุสานหลวง เสียงกู่ร้องเข่นฆ่าดังกระชั้นชิดเข้ามาทุกที
“ฝ่าบาท รีบเสด็จพ่ะย่ะค่ะ!” ผู้บัญชาการทหารพิทักษ์สุสานเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน “คนชุดดำทะลวงผ่านประตูด้านศิลาเข้ามาแล้ว กำลังคนมีไม่ต่ำกว่า 300 คนพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ทรงชักกระบี่ “เราไม่ไป”
“ฝ่าบาท การที่ท่านรั้งอยู่ที่นี่จะกลายเป็นเป้าหมายของพวกมันนะพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่นี่คือสุสานหลวงของเรา และเป็นแผ่นดินของเราด้วย หากเราชิงหนีไปก่อน เหล่าทหารหาญด้านนอกจะทำเช่นไรเล่า”
เจียงชิงซานเอ่ยเสียงขรึม “ฝ่าบาท ฝืนปักหลักสู้ไม่อาจต้านทานได้ บุรุษคลุมดำเพิ่งกล่าวไปว่ายังมีตะปูผนึกภูผาอีกหกดอก ในเมื่อพวกมันกล้าบุกรุกสุสานหลวง ย่อมต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้านานแล้วเป็นแน่”
ลู่เฉินโจวเงยหน้าขึ้น “พวกมันไม่ได้มุ่งเป้ามาที่ฝ่าบาท”
ทุกคนหันไปมองเขา
เขาชี้ไปยังตะปูผนึกภูผาบนพื้น
“ลายโลหิตสายที่สองเพิ่งปรากฏ บ่งบอกว่ามีคนกำลังแตะต้องฐานค่ายกลแห่งที่สองอยู่ด้านนอก คนชุดดำที่นี่เพียงแค่ต้องการถ่วงเวลาเท่านั้น”