กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นั่วเป่าไม่อาจอยู่ที่ด่านชายแดนได้”
ลู่เฉินโจวคลี่รายงานด่วนลงบนโต๊ะ น้ำเสียงทุ้มเย็น “ในราชสำนักมีคนคิดอาศัยเส้นทางเสบียงโยกย้ายเจิ้นกั๋วกงและแม่ทัพเจียงออกไป จากนั้นค่อยมอบทหารชายแดนให้คนขององค์ชายสอง”
เจียงชิงซานตบโต๊ะผุดลุกขึ้น “ข้าไม่กลับ พวกมันจะทำอันใดข้าได้”
“การขัดราชโองการจะกลายเป็นข้ออ้างให้พวกมัน” เสิ่นหลานจือกดมือของสามีไว้ “หากเจ้าถูกยัดเยียดความผิดฐานไม่เคารพบัญชาสวรรค์ ทหารชายแดนก็จะระส่ำระสาย”
เจียงชิงซานกัดฟันแน่น
“เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกมันเอาเสบียงทหารไปหรือ”
“ให้เสบียงไม่ได้นะเจ้าคะ” นั่วเป่าประคองชาม กล่าวอย่างจริงจัง “พี่ชายทหารไม่มีเสบียง จะต้องหิวพุงกะทิ”
เจียงเยี่ยนอันมองไปยังแผนที่ “สามารถแบ่งออกเป็นสามสายได้ เส้นทางเสบียงเปิดเผยหนึ่งสาย ส่งมอบตามราชโองการ เส้นทางเสบียงลับสองสาย ให้หมู่บ้านชิงสือและตลาดแลกเปลี่ยนเป่ยตี๋เป็นผู้ลำเลียง”
เจียงเสี่ยวหม่านกล่าวขึ้นทันที “ข้าทำรถคันเล็กได้ ใต้ท้องรถซ่อนเสบียงได้!”
เจียงสือโถวลูบหัว “เช่นนั้นข้าเย็บถุงเสบียงเข้าไปในเกราะได้หรือไม่”