กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คนที่ทรยศต่อราชสำนักชนเผ่าคือพวกเจ้าต่างหาก!”
เฮ่อเหลียนเลี่ยถือดาบยืนอยู่หน้าแท่นบูชา ขวางปกป้องนั่วเป่าไว้
กองทหารม้าทมิฬฝั่งตรงข้ามค่อย ๆ แหวกทางออก ชายวัยกลางคนคลุมหนังหมาป่าผู้หนึ่งควบม้าเดินออกมา
เขาผู้นี้ก็คือเฮ่อเหลียนชวน องค์ชายใหญ่แห่งเป่ยตี๋
“เหล่าซาน เสด็จพ่อให้เจ้านำตัวเจ้าภูเขาน้อยแห่งต้าเยวี่ยกลับไป ทว่าเจ้ากลับพานางมายังแท่นบูชาเพื่อทำลายค่ายกล” เฮ่อเหลียนชวนแค่นยิ้มเย็น “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำอะไรกันอยู่?”
“ข้ากำลังช่วยราษฎรของพวกเรา”
“ราษฎรจะล้มตายมากเท่าใด เกี่ยวอะไรกันกับเจ้าด้วยเล่า?” เฮ่อเหลียนชวนยกมือชี้ไปยังนั่วเป่า “ขอเพียงเลือดของนางสามารถปลุกทุ่งหญ้าให้ตื่นขึ้นได้ ตายสักสองสามพันคนแล้วจะเป็นอย่างไร?”
เสิ่นหลานจือโกรธจนสั่นสะท้าน “พวกเจ้าชาวเป่ยตี๋ไร้เหตุผลเช่นนี้กันหมดเลยหรือ?”
เฮ่อเหลียนชวนตวัดสายตามองนาง “สตรีจงหุบปาก”
ศรของเจียงชิงซานเล็งตรงไปยังหว่างคิ้วของเขาในทันที