เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เถาวัลย์ทมิฬแหวกฝ่าความว่างเปล่าเข้ามา ราวกับอสรพิษตัวแล้วตัวเล่า เลื้อยพันกำแพงเมืองในชั่วพริบตา
“นั่วเป่า!”
เสิ่นหลานจือคว้าตัวลูกสาวเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมอก เจียงชิงซานยกธนูขึ้นยิงทันควัน
ลูกศรพุ่งชนเถาวัลย์ดำ กลับถูกดีดสะท้อนกลับมาอย่างแรง
“อย่าแตะต้องสิ่งเหล่านั้น!” พ่อมดกระดูกขาวที่ยืนอยู่ข้างแท่นบูชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “นี่คือปราณอาฆาตของเทือกเขา มนุษย์ปุถุชนสัมผัสโดน แม้แต่กระดูกก็ยังต้องเปื่อยเน่า”
สิ้นเสียงลง เถาวัลย์ดำเส้นหนึ่งก็ม้วนตวัดเข้าใส่เจียงสือโถว
เจียงสือโถวควงทวนยาวแล้วฟาดลงไปอย่างบ้าคลั่ง
“ข้าไม่เชื่อเรื่องชั่วร้ายพรรค์นี้หรอก!”
เสียงดังปัง ทวนยาวหักสะบั้นออกเป็นสองท่อน
เถาวัลย์ดำพันรอบเท้าของเขา ลากร่างเขาทั้งร่างให้ไถลออกไปนอกกำแพงเมือง