กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยุ้งฉางอยู่ในภูเขา
ประโยคนี้ประดุจหินผาก้อนใหญ่ ทุบกระหน่ำจนทุกคนต่างเงียบเสียงลง
โจวเถี่ยจู้ได้สติกลับมาเป็นคนแรก “เป็นไปไม่ได้! ยุ้งฉางของด่านชายแดนอยู่ในเมือง จะไปอยู่ในภูเขาได้อย่างไร”
อินทรีทองร่อนลงบนไหล่ของนั่วเป่า จงอยปากแหลมคมจิกเสื้อคลุมของนางไม่หยุด
นั่วเป่าหลับตาลง ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
“จินชื่อบอกว่า ในภูเขามีเรือนหลังใหญ่มากมาย ข้างในกองธัญพืชไว้เต็มไปหมด แต่ทว่าข้างนอกเรือนมีน้ำสีดำ ๆ ผู้ใดเข้าใกล้ ผู้นั้นก็จะล้มลงไปเจ้าค่ะ”
สีหน้าของฉินปู้กุยพลันเคร่งขรึมลง “มีคนย้ายเสบียงทหารเข้าไปในภูเขา แล้วใช้หมอกพิษปิดผนึกเอาไว้”
เจียงชิงซานหันไปมองเฮ่อเหลียนเลี่ย “พวกเจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยรึ”
เฮ่อเหลียนเลี่ยไม่ได้เอ่ยปาก
ลู่เฉินโจวคว้าคอเสื้อของเขาหมับ “ตอบมา”