ตอนที่ 152 องค์ชายเป่ยตี๋ก็อยากจับนั่วเป่า

เสียงฝีเท้าภายในช่องเขายิ่งมายิ่งประชิดเข้ามา

เจียงชิงซานยกมือขึ้น ทุกคนหดกระชับค่ายกลทันที นำเกวียนเสบียงมาล้อมไว้ตรงกลาง

ฝูงม้าป่าเองก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมาเช่นกัน

ม้าสีพุทราใช้ศีรษะดุนนั่วเป่าเบา ๆ ร้อนใจจนพ่นลมหายใจฟ่อ ๆ ไม่หยุด

นั่วเป่าจับแผงคอมันไว้ เอ่ยเสียงเบาว่า “ม้า ม้าบอกว่า ข้างในมีคนเหม็น ๆ อยู่”

เจียงเสี่ยวหม่านกลืนน้ำลายลงคอ “เป็นทหารเกราะทมิฬแบบเมื่อครู่นี้หรือ”

“ไม่เหมือนกัน” นั่วเป่าส่ายหน้า “บนตัวพวกเขามีกลิ่นขนแกะ แล้วก็มีกลิ่นควัน ๆ ด้วย”

โจวเถี่ยจู้สีหน้าเคร่งขรึมลง “ทหารม้าเป่ยตี๋”

ลู่เฉินโจวมองไปยังนายพลเกราะเงินที่ถูกเจียงสือโถวกดตัวไว้กับพื้น “เจ้าเป็นเผ่าอ๋องเป่ยตี๋หรือ”

นายพลเกราะเงินไม่ได้ตอบ กลับจ้องมองนั่วเป่าเขม็ง “นางก็คือเจ้าเยาว์แห่งวิญญาณภูผารึ”