กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ทุกคนถอยไป!”
เจียงชิงซานตะโกนเสียงกร้าว พลิกตัวลงจากม้า ยกคันธนูเล็งไปยังปากช่องเขา
ชั่วพริบตาถัดมา ในหมอกทมิฬก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังถี่รัวแว่วมา
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ผืนพสุธาคล้ายถูกบางสิ่งพุ่งชนจนสั่นสะเทือน เศษหินบนหน้าผาร่วงกราวลงมาไม่หยุด
โจวเถี่ยจู้สีหน้าเปลี่ยนไป “มิใช่สัตว์ป่า เป็นทหารม้า!”
“มิใช่คนเจ้าค่ะ” นั่วเป่าเกาะริมหน้าต่างรถ ใบหน้าดวงน้อยซีดขาวอย่างยิ่ง “ม้ากำลังร้องไห้อยู่”
เจียงชิงซานหันกลับมา “อะไรกัน”
“ม้าเยอะแยะเลย พวกมันไม่อยากรบ พวกมันบอกว่า คนข้างหน้าเอาไฟมาเผาพวกมัน ทั้งยังไม่ให้พวกมันกินหญ้าด้วย”
ลู่เฉินโจวพลิกตัวขึ้นม้า ชักกระบี่ยาวออกมา “มีเท่าใด”