กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทันทีที่ผู้ลี้ภัยจากทางปลายน้ำหลั่งไหลเข้ามาในหมู่บ้านชิงสือ ลานตากธัญพืชก็พลันแออัดยัดเยียดจนแทบไม่มีที่ให้แทรกตัว
บางคนอุ้มบุตรหลาน บางคนประคองคนชรา อีกทั้งยังมีคนที่มีบาดแผลตามตัว เพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าวก็ล้มพับลงกับพื้น
“ให้คนเจ็บเข้าไปในเพิงก่อน!”
“คนชรากับเด็กอยู่ข้างใน!”
“อย่าเบียด อย่าเบียดกัน!”
โจวว่านเหนียนตะโกนจนคอแหบแห้ง สถานการณ์ก็ยังคงชุลมุนวุ่นวายเป็นกลุ่มก้อน
นั่วเป่าถูกเสิ่นหลานจือโอบอุ้มไว้ในอ้อมอก ข้างหูมีแต่เสียงร้องไห้ระงม
“ท่านแม่ พวกเขาล้วนหวาดกลัวยิ่งนักเจ้าค่ะ”
“บ้านของพวกเขาไม่เหลือแล้ว” เสิ่นหลานจือตบหลังนางเบา ๆ “ย่อมต้องหวาดกลัวเป็นธรรมดา”
นั่วเป่าครุ่นคิดชั่วครู่ จู่ ๆ ก็หันศีรษะไปเอ่ยกับโจวว่านเหนียน “ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน เปิดยุ้งฉางว่างทางทิศตะวันตกเถิดเจ้าค่ะ”