กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ตู้ม!”
ในเสี้ยวพริบตาที่ปากช่องเขาเบื้องล่างแยกออก ทุกคนต่างได้ยินกันถ้วนหน้า
ประหนึ่งขุนเขาถูกผู้ใดฉีกกระชากเปิดปากแผลออก อุทกภัยซัดพาโคลนหินทะลักล้นออกมาจากปากช่องเขา เพียงพริบตาก็เอ่อท่วมจนเต็มลำน้ำ
“เร็วเข้า ดูนั่น!”
“น้ำมาแล้ว!”
“คนทางเบื้องล่างยังไม่รู้เรื่องเลย!”
บรรดาชาวบ้านตกใจจนหน้าถอดสี
โจวว่านเหนียนคว้าแขนเจียงชิงซานแน่น “ชิงซาน พลอยพากำลังคนไปส่งข่าวได้หรือไม่”
“ปากช่องเขาตัดขาดแล้ว ไปตามทางน้ำข้ามไปไม่ได้” เจียงชิงซานมองไปยังนั่วเป่า “จำต้องอ้อมไปทางหลังเขา”
“ทว่าหลังเขาก็จะถล่มแล้วนะเจ้าคะ!” นั่วเป่าร้อนใจจนใบหน้าเล็กแดงก่ำ “เดินถนนใหญ่จะถูกสุ่ยสุ่ยไล่ตามทันเอา!”