ตอนที่ 142 ต้นไม้แห้งเหี่ยวเรียกนางว่านายน้อย

“ท่านแม่ ต้นไม้พูดได้ด้วยเจ้าค่ะ!”

นั่วเป่ายืนอยู่ท่ามกลางหมอกทมิฬ นอกจากจะไม่หวาดกลัวแล้ว ยังเบิกตากว้างขึ้นอีกด้วย

เสิ่นหลานจือดึงตัวนางกลับเข้าสู่อ้อมอกทันควัน “ต้นไม้ที่พูดได้ยิ่งอันตราย นั่วเป่าห้ามเข้าไปใกล้นะ!”

ต้นไม้เหี่ยวเริ่มขยับไหวส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

มือสีดำที่พันรัดอุ้งเท้าของเจ้าเสือดำค่อย ๆ หดกลับลงไปในพื้นดิน เจ้าเสือดำโผเข้ามาข้างกายนั่วเป่าในทันที พลางแยกเขี้ยวใส่ต้นไม้เหี่ยว

“แม่ทัพทมิฬอย่าดุสิ” นั่วเป่าลูบตัวมัน “ต้นไม้เรียกนั่วเป่าว่านายน้อยด้วยนะ”

“มันเรียกเจ้าว่านายน้อย เจ้าก็เชื่อแล้วหรือ” เจียงเสี่ยวหม่านกำหน้าไม้กลแน่น “หากมันเป็นต้นไม้ไม่ดีเล่า”

ต้นไม้เหี่ยวโกรธจนกิ่งก้านสั่นสะเทือน “เจ้าเด็กเมื่อวานซืน บรรพชนของเจ้าเมื่อครั้งยังเป็นกระรอก เคยขโมยกินผลสนของข้าไปตั้ง 300 ลูกเชียวนะ!”

เจียงเสี่ยวหม่าน “...”