กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเจียงต้าเหอตะโกนประโยคนี้ออกมา ทั่วทั้งทางเข้าหมู่บ้านพลันเงียบสงัด
ย่าเจียงหันขวับกลับมาทันควัน “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!”
เจียงต้าเหอเองก็ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด รีบยกมืออุดปากตนเองไว้
ฮ่องเต้จ้องมองเขาเขม็ง “เกลือเถื่อนรึ?”
เจียงต้าเหอคุกเข่าลงบนพื้น เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก “มะ ไม่ใช่ขอรับ... สามัญชนพูดผิดไปขอรับ”
“เจ้าพูดผิดอะไรกันเล่า?”
“สามัญชน... สามัญชนจะบอกว่า หญิงชรารู้ตัวว่าตนเองก่อความผิดฐานค้าเกลือเถื่อน ไม่ใช่... ไม่ใช่คนอื่นขอรับ...”
หวังชุ่ยเหลียนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที “เจียงต้าเหอ เจ้าเสียสติไปแล้วรึ!”
เจียงต้าเหอกล่าวอย่างตื่นตระหนก “ข้าไม่ได้พูดถึงเจ้านี่!”
“เจ้ายังกล้าพูดอีกรึ!” หวังชุ่ยเหลียนโผเข้าไปหมายจะอุดปากเขา