กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ผู้คนทั้งหมดในสำนักศึกษาประจำแคว้นต่างพากันตกตะลึง
ขันทีใกล้ชิดคลี่ราชโองการออก “บทความ 《ว่าด้วยชาวเขา》 ที่เจียงเยี่ยนอันประพันธ์ บัดนี้ได้ทูลเกล้าฯ ถวายเบื้องพระพักตร์แล้ว ฮ่องเต้มีรับสั่ง แม้บทความจักสั้น ทว่าล้ำเลิศด้วยทุกถ้อยคำล้วนเพื่อราษฎร วันนี้มีพระบรมราชโองการเรียกตัวเจียงเยี่ยนอันเข้าวังเพื่อซักถาม”
เศษกระดาษในมือหานจื่อเชียนร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเพียะ
เจียงเยี่ยนอันป้องมือ “นักศึกษาน้อมรับราชโองการ”
นั่วเป่าวิ่งพรวดพราดเข้ามาจากนอกประตู “ท่านลุงฮ่องเต้จะดูบทความของพี่ใหญ่แล้วหรือเจ้าคะ”
ขันทีใกล้ชิดยิ้มพลางกล่าว “มิเพียงแต่จะทอดพระเนตร ทว่ายังจักตรัสถามคุณชายเจียงอีกสองสามคำถามด้วย”
“เช่นนั้นนั่วเป่าไปพร้อมกันได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ฮ่องเต้มีรับสั่งว่า หากคุณหนูน้อยเจียงอยากไป ย่อมไปได้แน่นอน”
นั่วเป่ากอดถุงภูผาน้อยไว้ทันที “เช่นนั้นนั่วเป่าก็ไปด้วยเจ้าค่ะ!”
หานจื่อเชียนยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาวสลับกัน