ตอนที่ 123 ที่ดินรกร้างหนึ่งหมู่เก็บเกี่ยวได้สิบหาบ แม้แต่ฮ่องเต้ยังตื่นตะลึง

“ท่านป้าฮองเฮาเป็นลมหมดสติหรือเจ้าคะ”

นั่วเป่าไม่เอาแม้แต่น้ำตาลในมือ ร้อนใจจนไถลตัวลงจากอ้อมอกเจียงชิงซาน

“ท่านพ่อ เร็วเข้า นั่วเป่าจะไปช่วยท่านป้าฮองเฮา!”

เสิ่นหลานจือรีบประคองนางไว้ “ช้าหน่อย เจ้าเพิ่งชำระศิลาค่ายกล ไม่อาจหกล้มได้นะ”

ขันทีใกล้ชิดคุกเข่าลงบนพื้น เหงื่อไหลซึมออกมาแล้ว “ท่านหญิงน้อยแห่งอำเภอ ท่านกั๋วกง ฮองเฮาเหนียงเหนียงเจ็บพระอุระกะทันหัน หมอหลวงหมดปัญญา ฮ่องเต้ตรัสว่า มีเพียงท่านหญิงน้อยแห่งอำเภอเท่านั้นที่จะช่วยได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ราชครูเอ่ยเสียงเบา “เมื่อครู่ศิลาค่ายกลถูกกระตุ้น ไอหงส์ของฮองเฮาจึงถูกดึงดูดไปด้วย ทางเสิ่นเป่าจูตรงนี้ไม่ใช่ดวงตาค่ายกลหลัก เป็นเพียงตัวล่อเท่านั้น”

เจิ้นกั๋วกงสีหน้าดำคล้ำดุจหยาดน้ำ “จวนองค์ชายสองกล้าแตะต้องฮองเฮา นี่คือสัญญาณบอกเหตุก่อนบีบบังคับวังหลวง”