ตอนที่ 118 พริบตาเดียวกลับถึงหมู่บ้านทำเอาทุกคนตกตะลึง

ผู้คนทั้งหมดบนคันนาต่างพากันโง่งมไปหมด

ช่วงเวลาก่อนหน้า พวกเขายังคงเคาะกะละมังไล่ตั๊กแตนอย่างเอาเป็นเอาตาย ครั้นช่วงเวลาถัดมา ครอบครัวของนั่วเป่าก็โผล่ออกมาจากแสงสีเขียวเสียแล้ว

โจวว่านเหนียนขยี้ตาไปมา “ข้าลนลานจนหน้ามืดตามัวไปแล้วหรือไม่ นั่วเป่ากระโดดออกมาจากแสงได้อย่างไรกัน”

โจวอาผอตบแขนเขาฉาดใหญ่ “จะสนทำไมว่านางมาอย่างไร นั่วเป่ากลับมาแล้ว หมู่บ้านพวกเราก็รอดแล้ว!”

เจียงชิงซานวางนั่วเป่าลงบนคันนา หันไปมองฝูงตั๊กแตนที่บดบังผืนฟ้ามิดผืนดิน สีหน้าเคร่งขรึมจนน่ากลัว

“ฆ้องเล่า คบเพลิงเล่า คูน้ำขุดแล้วหรือไม่”

ผู้ใหญ่บ้านได้สติกลับมาทันที “ขุดแล้ว! ฟังตามที่นั่วเป่าบ้านเจ้าเคยบอกไว้ ริมแปลงนาล้วนเว้นคูน้ำไว้หมดแล้ว ทว่าแมลงเหล่านี้มันมากเกินไป!”

ฉินปู้กุยสะพายกล่องสมุนไพรกระโดดลงมา เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงในโคลน เกือบจะลื่นล้ม

“โอ๊ยเอวของเฒ่าชราผู้นี้! ใครก็ได้ช่วยประคองที!”

เจียงเสี่ยวหม่านรีบเข้าไปประคองเขา “ท่านปู่ฉิน ช้าหน่อยขอรับ”