กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสิ่นเป่าจูหรือ”
ไม้กวาดในมือของเสิ่นหลานจือร่วงลงบนพื้นเสียงดังเพียะ
นางเพิ่งจะตีแมลงอยู่ในแปลงนา แขนเสื้อเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน บนใบหน้าก็มีคราบฝุ่น ทว่าในยามนี้ แววตาของนางกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าดาบเสียอีก
“นางยื่นมือมาถึงหมู่บ้านชิงสือเชียวหรือ”
เจิ้นกั๋วกงกำจดหมายลับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ดี ดียิ่งนัก นางซูยังสะสางบัญชีแค้นไม่สิ้น บุตรสาวแสนดีที่นางเลี้ยงดูมายังจะมาทำลายเสบียงอีก”
โจวว่านเหนียนโมโหจนหนวดเคราสั่นระริก “ท่านกั๋วกง หมู่บ้านพวกเราไปหาเรื่องผู้ใดกัน นางเสวยสุขสุขสบายอยู่ในเมืองหลวง ไฉนยังมาหมายตาเสบียงในแปลงนาของพวกเราอีกเล่า”
เจียงเยี่ยนอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เพราะเมื่อเสบียงของหมู่บ้านชิงสือได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ นั่วเป่าก็จะมีผลงานความชอบ มีคนไม่อยากให้นั่วเป่ามีความชอบ และไม่อยากให้ฝ่าบาทเผยแพร่พันธุ์เสบียงผลผลิตสูงด้วย”
ฉินปู้กุยเดาะลิ้นทีหนึ่ง “หัวสมองของเยี่ยนอันใช้ได้เลยนี่ ผู้มีการศึกษาด่าคนไม่พ่นคำหยาบ ทว่าแทงใจดำทุกถ้อยคำ”
เจียงเยี่ยนอันเม้มปาก “ท่านปู่ฉิน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมข้าขอรับ”
ฉินปู้กุยตบกล่องสมุนไพรดังป้าบ “ได้ เช่นนั้นด่าเสิ่นเป่าจูก่อน อายุยังน้อย เล่ห์เหลี่ยมกลับมีมากกว่ารังแตนเสียอีก!”