กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หมู่บ้านชิงสือรอไม่ได้นะเจ้าคะ!”
นั่วเป่าร้อนใจจนไถลตัวลงจากอ้อมอกของเสิ่นหลานจือ รองเท้าน้อยเกือบจะหลุดไปข้างหนึ่ง
เสิ่นหลานจือรีบโอบอุ้มนางไว้ให้มั่น “เจ้าช้าหน่อยสิ! ร้อนใจเพียงใดก็ล้มไม่ได้นะ!”
นั่วเป่าน้ำตาคลอเบ้า “ท่านแม่ ข้าวของพวกเราจะถูกแมลงกินจนหมดแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านจะร้องไห้ โจวอาผอจะหิวพุงกิ่ว เป็ดน้อยก็ไม่มีข้าวกินแล้วเจ้าค่ะ”
ฮองเฮาเพิ่งจะทรงผ่อนลมหายใจได้คำหนึ่ง ก็ตรัสขึ้นทันทีว่า “เด็ก ๆ เตรียมรถม้า!”
สีหน้าของราชครูเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “ไม่ทันกาลแล้วขอรับ จากเมืองหลวงไปหมู่บ้านชิงสือ ต่อให้ควบม้าเร็วก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน เมื่อภัยพิบัติตั๊กแตนพัดผ่าน เพียงคืนเดียวก็แทะกินจนเหี้ยนเตียนทั้งแปลงนาแล้ว”
เจิ้นกั๋วกงกัดฟัน “ส่งทหารจินอู๋เว่ยไปคุ้มกัน เปลี่ยนม้าตลอดเส้นทาง!”
ฉินปู้กุยร้อนใจจนกระทืบเท้า “เปลี่ยนม้าจะมีประโยชน์อันใดเล่า! แมลงมันไม่ได้รอพวกเราเสียหน่อย!”
ลู่เฉินโจวจ้องมองถุงภูผาน้อยของนั่วเป่า “ประตูภูเขา”
นั่วเป่าชะงักไป ก้มหน้าลงมองตะกร้า