ตอนที่ 111 ถุงภูผาน้อยไม่ใช่ใครก็แตะต้องได้

“นั่วเป่า ตะกร้าส่งมาให้ข้าดูหน่อย”

พอเสิ่นเป่าจูเอ่ยปาก บรรยากาศในโถงที่เพิ่งผ่อนคลายลงก็พลันตึงเครียดขึ้นมาอีกครา

นั่วเป่ากอดถุงภูผาน้อยไว้ หดตัวเข้าไปในอ้อมอกของเสิ่นหลานจือ เสียงใสเจื้อยแจ๋วอู้อี้ลง

“ไม่ให้”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเป่าจูแทบจะค้างเติ่งรักษามิได้

เมื่อครู่นางตกใจถุงหอมของกุ้ยเฟยจนขวัญหนีดีฝ่อ ทว่าพอได้ยินลู่เฉินโจวบอกว่าเป้าหมายที่แท้จริงของคนพวกนั้นคือนั่วเป่า ไอร้อนผ่าวแห่งความริษยาในใจก็พลันพวยพุ่งขึ้นมาทันที

เพราะเหตุใดกัน

ยายเด็กบ้านนอกตัวกะเปี๊ยกคนหนึ่ง เพิ่งเข้าเมืองหลวงมาได้ไม่กี่วัน กลับทำให้ฮ่องเต้พระราชทานเส้นทาง ฮองเฮาคอยปกป้อง เจิ้นกั๋วกงทะนุถนอมประหนึ่งแก้วตาดวงใจ

กระทั่งซื่อจื่อแห่งอ๋องจิ้งยังมายืนอยู่เคียงข้างนาง

ตัวนางเสิ่นเป่าจูได้รับการชุบเลี้ยงในจวนกั๋วกงมานานเพียงนี้ เรียนรู้กฎระเบียบ เรียนรู้ฉินหมากอักษรภาพ พบหน้าผู้ใดก็แย้มยิ้มให้อย่างนอบน้อม อะไรกันสุดท้ายกลับสู้ทารกกินนมที่กอดตะกร้าผุ ๆ ใบหนึ่งมิได้เล่า