กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ประตูใหญ่ของจวนกั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินเปิดกว้าง
บ่าวไพร่ตรงหน้าประตูคุกเข่าราบไปกับพื้น
นางซูสวมกระโปรงสีเรียบสง่างาม ขอบตาแดงระเรื่อยืนอยู่หลังประตู ครั้นมองเห็นเสิ่นหลานจือแต่ไกล น้ำตาก็ร่วงรินลงมาทันใด
“หลานจือ!”
นางร้องไห้พลางโผถลาเข้ามา
“ลูกข้า! ในที่สุดเจ้าก็กลับมาเสียที! หลายปีมานี้แม่คิดถึงเจ้าจนใจแทบแหลกสลายแล้ว!”
เสิ่นหลานจือชะงักฝีเท้า
นั่วเป่าถูกเจียงชิงซานอุ้มอยู่ ใบหน้าเล็ก ๆ ย่นเข้าหากันกลายเป็นซาลาเปาทันที
นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านแม่ นางร้องไห้เหมือนเล่นงิ้วเลย”
เจียงชิงซานเกือบจะสำลักไอออกมา