ตอนที่ 103 ลูกพี่ลูกน้องตัวปลอมรังเกียจนั่วเป่าว่าบ้านนอก เด็กน้อยเอ่ยคำเดียวตบหน้าชา

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเป่าจูพลันแข็งค้าง

นางเอามือทาบอกกุมหยกมันแพะชิ้นนั้นไว้ตามจิตสำนึก สายตาไหววูบไปวูบหนึ่ง

“เหลวไหล! นี่เป็นท่านแม่ของข้ามอบให้ข้า!”

นั่วเป่าเอียงศีรษะน้อย ๆ “แต่เจ้าหยกบอกว่า มันรู้จักท่านแม่นี่นา”

ภายในตรอกพลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

เสิ่นหลานจือมองหยกชิ้นนั้นด้วยความเหม่อลอย

จี้หยกมีขนาดไม่ใหญ่นัก สลักเป็นลายกิ่งกล้วยไม้ดอกหนึ่ง มุมขอบมีรอยบิ่นเล็ก ๆ อยู่จุดหนึ่ง

ในสมองของนางพลันมีภาพหนึ่งผุดแวบขึ้นมา

มือเล็ก ๆ กุมหยกเอาไว้ สตรีนางหนึ่งเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “หลานจือ นี่คือสิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้เจ้า วันหน้าหากพลัดหลงไป อาศัยมันก็สามารถกลับบ้านได้”

ใบหน้าของเสิ่นหลานจือพลันซีดเผือดลงในทันใด นางจับแขนของเจียงชิงซานเอาไว้