กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สุดปลายทางลับมีคบเพลิงยืนเรียงเป็นแถว
เบื้องหลังแสงเพลิง คือทหารรักษาพระองค์สวมเกราะ
นั่วเป่าพอเห็นดาบ ก็หดศีรษะเข้าไปในอ้อมอกเสิ่นหลานจือทันที เอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่นยิ่งนักว่า “นั่วเป่ามิใช่เด็กอสูร นั่วเป่าเป็นเด็กที่เก็บเงินเป็นนะเจ้าคะ”
ลู่เฉินโจวชักกระบี่ออกมายืนขวางหน้านางไว้
จิ้งอ๋องใบหน้าซีดขาว ทว่าช้อนตาขึ้นมองอย่างเย็นชา “ทหารรักษาพระองค์ฟังคำสั่งองค์ชายสองตั้งแต่เมื่อใดกัน”
ผู้เป็นหัวหน้าประสานมือ ปากพูดจานอบน้อม ทว่าในแววตากลับไร้ความเคารพแม้เพียงครึ่งส่วน
“ท่านอ๋องจิ้ง ฝ่าบาทประชวรหนัก องค์ชายสองเป็นผู้สำเร็จราชการ ท่านหลบหนีออกจากเมืองหลวงเป็นการส่วนตัว ทั้งยังสมคบคิดกับเด็กอสูร ผู้ใต้บังคับบัญชาทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งขอรับ”
เจิ้นกั๋วกงหัวเราะด้วยความโทสะ “ผู้สำเร็จราชการที่ดีจริง ๆ! ฮ่องเต้ยังมิตาย เขาก็รีบร้อนจะเปลี่ยนแซ่ให้ต้าเยวี่ยแล้วรึ”
สีหน้าของคนผู้นั้นพลันแข็งค้าง “เจิ้นกั๋วกงโปรดระวังวาจาขอรับ”
เจิ้นกั๋วกงตวัดดาบยาวขวางไว้ “เหล่าจื่อพูดจาเช่นนี้ หากไม่อยากฟังเจ้าก็เข้ามาปิดปากข้าสิ!”