ตอนที่ 101 ท่านลุงอ๋องบอกว่านั่วเป่าคือดาวนำโชคน้อยผู้คลี่คลายวิกฤต

“ปิดเมืองรึ”

เจิ้นกั๋วกงสีหน้าพลันเคร่งขรึม หันกลับไปสั่งการทันที “ทุกคน ขึ้นรถ ไม่สามารถไปทางเส้นทางสัญจรหลักได้แล้ว”

คบเพลิงเบื้องไกลทอดยาวดั่งมังกรตัวยาว เสียงเกือกม้ากระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ

ลู่เฉินโจวประคองจิ้งอ๋องไว้ น้ำเสียงตึงเครียด “เสด็จพ่อ ท่านต้องทนไว้นะพ่ะย่ะค่ะ”

จิ้งอ๋องไอจนหน้าอกสั่นสะท้าน ฝ่ามือเต็มไปด้วยโลหิตสีดำ ทว่ากลับกุมข้อมือของลู่เฉินโจวไว้แน่น “อย่าห่วงข้า... ปกป้องนั่วเป่าก่อน”

นั่วเป่าได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าน้อย ๆ พลันยับย่นขึ้นมาทันที

“ท่านอ๋องท่านลุงก็ต้องปกป้องด้วยสิเจ้าคะ!”

นางโผล่ศีรษะออกมาจากอ้อมอกของเจียงชิงซาน มือน้อย ๆ ควานหาไปมาในถุงภูผาน้อย จนควานได้น้ำค้างวิญญาณหยดน้อยเปล่งประกายสีเขียวมรกตออกมาหยดหนึ่ง

ฉินปู้กุยเบิกตากว้างจนกลมโต “เฮ้ ๆ ๆ! เจ้าก้อนแป้งตัวผลาญสมบัติ! ของสิ่งนี้จะเอามาใช้ซี้ซั้วไม่ได้นะ!”

นั่วเป่าประคองน้ำค้างวิญญาณไว้ สีหน้าท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก “แต่ว่าท่านอ๋องท่านลุงกระอักโลหิตสีดำ ๆ ออกมา เดี๋ยวจะตายนี่นา”