ตอนที่ 96 ร้อยสัตว์ส่งทาง หน้าตานั่วเป่ายิ่งใหญ่เหลือเกิน

“นั่วเป่าไปไม่ได้นะ!”

รถม้าเพิ่งเทียมเสร็จ หน้าทางเข้าหมู่บ้านพลันมีฝูงหมูป่าพุ่งพรวดออกมา

ราชาหมูป่าที่เป็นจ่าฝูงส่งเสียงฮืดฮาด ในปากคาบมันเทศพวงใหญ่พวงหนึ่ง ด้านหลังมีลูกหมูป่าตามมากว่าสิบตัว บนหลังยังผูกห่อเห็ดรา ห่อผลไม้แห้ง และห่อเกาลัดป่าเอาไว้

โจวว่านเหนียนขาอ่อนยวบ เกือบจะคุกเข่าลงไป

“บรรพชนเอ๋ย! นี่มาส่งหรือมาบุกตีหมู่บ้านกันเล่า?”

เจียงสือโถวดวงตาเป็นประกาย “เนื้อเยอะแยะเลย!”

ราชาหมูป่าถลึงตาใส่เขาทันควัน

นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก แปลความด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ “หมูน้อยบอกว่า เนื้อไม่ได้มีไว้ให้อาเล็กกิน แต่เอาไว้ให้นั่วเป่ากินระหว่างทาง”

เจียงสือโถวน้อยใจ “ข้าแค่ดูก็เท่านั้น”

ฉินปู้กุยแค่นเสียงเย็น “เจ้าจ้องจนน้ำลายแทบจะหยดรดหัวหมูอยู่รอมร่อ”