ตอนที่ 94 ท่านแม่ไม่อ่อนแออีกต่อไป

“หลอกข้าหรือ”

เสิ่นหลานจือแค่นยิ้มเย็นชา

ผู้คนที่ปากทางเข้าหมู่บ้านต่างพากันชะงักงัน

เสิ่นหลานจือเมื่อก่อนนั้น ยามเอ่ยปากมักแผ่วเบาอ่อนหวานเสมอ แม้ถูกย่าเจียงด่าทอ ก็ทำได้เพียงขอบตาแดงก่ำแล้วปกป้องลูกน้อยไว้ด้านหลัง

ทว่ายามนี้ นางยืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังเหยียดตรง ดวงตาไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้เพียงนิด

นั่วเป่าเงยหน้าดวงน้อยมองนาง ปากเล็กอ้าออกเป็นวงกลม “เมื่อครู่ท่านแม่เหมือนมีดน้อยเลย”

เจียงสือโถวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ยังเป็นมีดทำครัว ชนิดที่ใช้สับกระดูกด้วย”

แรงกดดันที่เสิ่นหลานจือเพิ่งปล่อยออกมาเกือบจะสลายไปสิ้น

ฉินปู้กุยเอ่ยอย่างรังเกียจ “พูดจาเป็นหรือไม่”

เจียงสือโถวเกาศีรษะ “แล้วเหมือนอันใดเล่า”