ตอนที่ 83 ในภูเขาหมอกทมิฬมีคนร้องไห้ นั่วเป่าตกเข้าไปในถ้ำ

“ไปไม่ได้”

เสิ่นหลานจือกอดนั่วเป่าไม่ยอมปล่อย ขอบตานางแดงก่ำไปหมดแล้ว

“ภูเขาหมอกทมิฬฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่สถานที่ที่ดี นั่วเป่าเพิ่งจะสามขวบครึ่ง ไปไม่ได้เด็ดขาด!”

นั่วเป่ากอดคอท่านแม่ ใบหน้าเล็ก ๆ แนบเข้าไปถูไถ

“ท่านแม่ นั่วเป่าไม่วิ่งซุกซนหรอกเจ้าค่ะ แต่ว่าซานซานเจ็บปวด มีคนกำลังร้องไห้อยู่”

น้ำตาของเสิ่นหลานจือแทบจะร่วงหล่นลงมา “เช่นนั้นก็ให้เด็กเล็ก ๆ อย่างเจ้าไปช่วยไม่ได้อยู่ดี”

เหยียนโส่วอี้กล่าวเสียงขรึมเช่นกันว่า “เรื่องนี้มอบให้ทางการจัดการเถิด ขุนนางผู้นี้จะระดมทหารค้นภูเขา”

ฉินปู้กุยแค่นเสียงเย็น “รอเจ้าเกณฑ์ทหาร อาจารย์ปู่ก็คงหนีเตลิดไปไม่เห็นเงาแล้ว อีกประการ หมอกทมิฬมีพิษ ทหารธรรมดาเข้าไปก็มีแต่เอาชีวิตไปทิ้ง”

สีหน้าของเหยียนโส่วอี้ย่ำแย่ยิ่งนัก

ลู่เฉินโจวมองไปยังนั่วเป่า “เจ้าได้ยินทิศทางหรือ”